Ik zit in m’n eentje op een flink rotsplateau dat uitsteekt boven het water van de rivier. De waterstand is laag en er is veel van de zandbedding te zien. We zijn deze rivier, de Black Umfelozi, al een paar keer overgestoken en het water reikte niet verder dan onze knieën. Ongeveer tien meter beneden me stroomt het water traag langs de rotswand, waar het gedurende veel duizenden jaren een flink deel van de rotswand heeft weggesleten zodat ik het gevoel heb alsof ik boven de rivier zweef. De zon staat al redelijk laag, het moet zo rond de klok van vier zijn. We hebben geen tijd bij ons, dus ik maak de inschatting van de tijd uit wat de Natuur te bieden heeft. De schittering van het zonlicht in het water laat een symfonie van prachtige patronen zien mede door de zachte wind die in vlagen over het water blaast. Midden in deze schittering zie ik ineens een bol verschijnsel boven het water uitsteken met een klein bolletje vlak daarvoor. Dan verdwijnt het weer om even later weer tevoorschijn te komen, nu dichterbij. Het beweegt mijn kant op. Bij de derde keer zie ik het. Het is een kanjer van een schildpad. Het zwemt rustig onder mijn rots door; hij en ik mogen er zijn.

Ik zit er al een hele tijd en ben geheel en al omsloten door de Natuur, ik voel me langzaam één worden met de Natuur. Een gevoel van bijzondere alertheid en tegelijkertijd diepe vrede groeit in mij. Het klinkt zo paradoxaal: die alertheid , waarbij al mijn zintuigen open staan en ik geheel in het moment van dit ogenblik aanwezig ben en alles waarneem, en tegelijkertijd is er die volledige rust en de vrede in me. Maar toch, het kan, ik ervaar het: dit is leven in het nu. Is dit niet het opperste besef van geluk?

Ik ban nu al een paar dagen als facilitator op trail met zes prachtige kerels uit Nederland en twee geweldige Zuid-Afrikaanse gidsen in de bush van Umfelozi , een wildreservaat dat nog in originele staat behouden is gebleven. Hier is op geen enkele wijze ook maar iets van de westerse cultuur te bespeuren, er komen geen auto’s , er zijn geen mensen, er zijn geen lodges, niets van dat alles, dit is nog pure wildernis. Het is zoals het al miljoenen jaren is, met alle flora en fauna.  Je voelt dat we hier als mensen oorspronkelijk vandaan komen. We ervaren dit oergevoel steeds meer als we er zijn. We lopen met onze backpacks door die Natuur, ook in het besef dat we hier te gast zijn. Niet alleen om te genieten maar ook voor onze eigen veiligheid zijn we ons meer en meer bewust geworden om met volle aandacht aanwezig te zijn en we doen er alles aan om de Natuur zo min mogelijk te verstoren. Dat respect wordt ook door de andere bewoners gevoeld en daardoor worden wij getolereerd en gerespecteerd door de Natuur. We slapen immers in de open lucht, zonder tent en zonder enige bescherming, behalve onze eigen oplettendheid. Eigenlijk banjeren we dwars door hun achtertuintje. En dat is het tuintje van olifanten, leeuwen, buffels, rhino’s, baboons, wildebeest, impala, enzovoort. Wat zouden wij ervan vinden als zij zomaar, bot in onze achtertuin kwamen rondneuzen? Aandacht en respect is op zijn plaats.

Wat is nu de basisgedachte?

De wildernis bestaat uit alleen ‘fundamentele’ structuren die ver weg staan van de ‘gemaakte’ structuren zoals die door de mens zijn gecreëerd. Wanneer ik nu omsloten ben door die ‘fundamentele’ structuren, dus in Afrika in de wildernis ben, dan ervaar ik dat mijn eigen ‘fundamentele’ structuren (mijn essentie, mijn zijn), die ik al had toen ik geboren werd, aangesproken worden en naar boven komen. Ik word eraan herinnerd. Dit gaat soms gepaard met diepe emoties. Door de alom nadrukkelijke aanwezigheid van de puurheid van de Natuur breken mijn verstopte ‘fundamentele’ structuren als het ware door mijn eigen ‘gemaakte’ structuren (mijn ego, mijn rolpatronen) heen. Ik sta dan in mijn naaktheid voor de Natuur.

Op het rotsplateau zit ik lang te genieten, terwijl het tegelijkertijd net lijkt alsof het zo voorbij is, ik heb geen besef van tijd. Er is hier alleen maar natuurlijke tijd of innerlijke tijd. Dit is de ultieme rust, hier heerst de vrede in alle schoonheid. De wereld kan in brand staan, maar hier gaat alles zoals het al eeuwen gaat volgens de wetten van de Natuur. Negens verstoring, alles klopt, het is zoals het is. Ik voel me één met het geheel en dat gevoel stroomt werkelijk in me. Het voedt diep in me mijn ankerplaats , mijn rustpunt, een vaste plek waar alles uit voortkomt. Daar bevindt zich de bron van mijn levenslust en wijsheid die zich nu van alle kanten laat voeden door het geheel van de wildernis.  Hier kan ik naar teruggaan als ik weer in die hectische wereld sta vol met ‘gemaakte’ structuren. Dan biedt die plek mij de rust en de vrede om met verantwoordelijkheid een situatie te bezien, te benaderen en op te lossen.

Zo zie ik in de verte dat een olifant de rivier in stapt. Dat gaat gepaard met grote hoeveelheden hoog opspattend water, wat een schitterend gezicht is tegen het al lage en in het water reflecterende zonlicht. Wat een explosie van kracht en aanwezigheid. Dan verdwijnt hij tussen het riet aan de overkant om even later, niet hoorbaar, vlak voor mij aan de overkant van de rivier zachtjes stapje voor stapje te verschijnen. Daar straalt hij een enorme wijsheid uit. De zachtheid en de zorgvuldigheid waarmee ieder stap gezet wordt is een fascinerend gezicht. Dit raakt me in mijn hart en tranen vullen mijn ogen.

Diep in mij welt op dat moment het inzicht op, dat het in essentie in het leven gaat om Wijsheid, Zachtheid en Kracht. Wijsheid voor het geven van de volle aandacht en het bereiken van inzicht, Zachtheid voor het respecteren en het mededogen van de ander, en Kracht om te zijn en te handelen als het nodig is.

Door het in stilte observeren van deze prachtige olifant ontstaat bij mij het werkelijk zien van de ‘fundamentele’ structuren, of misschien zijn het wel energievelden, van de wildernis en van de wildernis in mijzelf. Het vormt mijn interne fundament en de diepe reflectie met mijn Zelf geeft mij dit mooie inzicht in al zijn eenvoud. Een inzicht dat ik voor altijd bij me hou en zal koesteren.

Stuur dit bericht door   |   Dit bericht heeft 3 reacties