In de NRC van afgelopen zaterdag lees ik met meer dan gewone belangstelling een artikel over de invloed van geur op ons gedrag. Die belangstelling vloeit voort uit mijn tijd bij Sara Lee toen ik ook verantwoordelijk was voor Ambipur, de apparaatjes die geuren in huis of in de auto verspreiden. Die businesss is zo’n vijftien jaar geleden uit het niets ontstaan en heeft sindsdien een ware vlucht genomen. De concurrentie volgde ons al gauw op de hielen en zo is een hele nieuwe categorie luchtverversingsproducten op de schappen van de supermarkten gekomen. Het artikel in de NRC vertelt over de geschiedenis van Rolls-Royce dat een paar jaar geleden de omzet drastisch terug zag lopen. De aspirant koper rook de aloude leerlucht niet meer in de nieuwe modellen. Dit werd veroorzaakt door de nieuwe verplichte behandelingsmethoden van het leer tegen brandbaarheid, waadoor het leer niet meer naar leer ruikt. De oplossing was eenvoudig: het aanbrengen van geurdispensers onder de stoelen die een leerlucht verspreiden, en…. de verkoop steeg significant. Ander voorbeeld hoe we onbewust door geur beïnvloed worden: een Zwitserse hotelketen zorgt ervoor dat in al hun hotels overal in de wereld een zelfde geur is die men associeert met Zwitserland, een geur van geld  met die van frisse alpenweiden en ijle berglucht. Als iemand ergens in de wereld opnieuw een Swissotel  binnenstapt is er onbewust een gevoel van herkenning, men beleeft een soort thuisgevoel. Zo blijken dus zintuigen waarvan we het niet in eerste instantie verwachten, een belangrijke invloed te hebben op ons gedrag en ons welbevinden. Ik zou verwachten dat het zintuiglijke zien vooral sturend is in ons gedrag. Maar kennelijk worden we vaak onbewust door veel subtielere signalen geleid in ons doen en laten. Lees verder…

Ik zit in m’n eentje op een flink rotsplateau dat uitsteekt boven het water van de rivier. De waterstand is laag en er is veel van de zandbedding te zien. We zijn deze rivier, de Black Umfelozi, al een paar keer overgestoken en het water reikte niet verder dan onze knieën. Ongeveer tien meter beneden me stroomt het water traag langs de rotswand, waar het gedurende veel duizenden jaren een flink deel van de rotswand heeft weggesleten zodat ik het gevoel heb alsof ik boven de rivier zweef. De zon staat al redelijk laag, het moet zo rond de klok van vier zijn. We hebben geen tijd bij ons, dus ik maak de inschatting van de tijd uit wat de Natuur te bieden heeft. De schittering van het zonlicht in het water laat een symfonie van prachtige patronen zien mede door de zachte wind die in vlagen over het water blaast. Midden in deze schittering zie ik ineens een bol verschijnsel boven het water uitsteken met een klein bolletje vlak daarvoor. Dan verdwijnt het weer om even later weer tevoorschijn te komen, nu dichterbij. Het beweegt mijn kant op. Bij de derde keer zie ik het. Het is een kanjer van een schildpad. Het zwemt rustig onder mijn rots door; hij en ik mogen er zijn. Lees verder…

Nenne, onze buurvrouw, van toen we nog jaren geleden op de Torenlaan woonden, is jarig. Ze wordt tachtig en heeft ons uitgenodigd voor een feestelijke lunch op Kasteel De Hooge Vuursche op zaterdagmiddag. We hebben ruim 13 jaar naast haar gewoond, dat was ook nog in de tijd dat haar man Henk nog leefde. Onze Joost ging als mannetje van een jaar of vijf vaak bij haar op bezoek voor limonade met een koekje en mocht dan voorzichtig op de prachtige Bosendorfer vleugel, die in de voorkamer stond, wat pingelen. Nu twintig jaar later, denkt hij daar nog met warme gevoelens van geborgenheid aan terug. Tot haar grote spijt heeft Nenne zelf geen kinderen gekregen. Lees verder…

In een artikel in Elsevier van vorige week wordt beschreven dat het wetenschappelijk onderzoek naar de genezing van kanker tegenwoordig niet meer in eerste instantie geleid wordt door artsen en oncologen of chirurgen, maar door moleculair biologen. In plaats van kanker te zien als een geheel, een gezwel, dat moeten worden weggesneden of worden gebombardeerd met bestraling of chemotherapie, duiken zij  in het laboratorium diep in het DNA en de genen en zoeken naar wat daar precies gebeurt. Zij verplaatsen zich als het ware in het DNA- molecuul en hebben ontdekt dat een defect in het molecuul een enzym doet ontstaan dat die tumorcel, die een regelrechte spiegel is van onze gezonde cellen, op hol doet slaan. Dat enzym moet dan bestreden worden met zeer gerichte therapie om de groei van de tumor cellen te stoppen. Over een jaar of 25 zou 90% genezing mogelijk moeten zijn. Lees verder…

De reis in de wilderness in Afrika dat al vele honderdduizenden jaren is zoals het is, is ook een reis inde onze eigen ‘wilderness’. Die ontdekkingsreis naar ons diepe zelf stellen we vaak uit of durven we niet aan, we zijn eigenlijk bang om met onszelf te worden geconfronteerd. Toch dragen we allemaal die kostbare schat diep binnen ons, die er al was toen we werden geboren en waar vanuit we in onze eerste levensjaren vol verwondering in het leven stonden. Er zijn allemaal lagen over heen gekomen: normen, opvoeding, cultuur, regels, en rollen die we spelen. We bouwen ervaring en kennis op. Maar toch is het de vraag dat wanneer er het op aankomt, als er zich een crisis in mijn leven voordoet of er wordt van mij een topprestatie gevraagd, wat is dan de bron is waaruit ik de inspiratie en de moed put? Waar haal ik de kracht vandaan? Wat is het anker dat mij de rust en de wijsheid geeft om te doen wat moet gebeuren. Lees verder…

Elke dinsdagmorgen heb ik met Bommel, onze vierjarige bruine labrador,  jachttraining. Niet dat ik jaag, maar het is leuk om te doen en geweldig te ervaren dat het aangeboren jachtinstinct van zo’n hond aanwezig is en hoe dat verder ontwikkeld kan worden We doen dat op wisselende locaties. Soms is het in Groeneveld, dan weer bij Anna’s Hoeve en ook vaak in de polders bij Almere. Dat brengt afwisseling voor zowel de hond als zijn baas. Ik doe het nu een aantal jaren en er zit gestaag vooruitgang in. Bommel vindt het heerlijk, vooral als hij mag zwemmen. Het werken met dunmmies is helemaal het toppunt  en zeker als we in Almere zijn en er soms met koud wild wordt gewerkt. Dat is verboden in Groeneveld, wat ik me wel kan voorstellen, want het kan voor het publiek met kinderen onprettig overkomen als je ineens een hond voorbij ziet rennen met een dooie kraai, eend of konijn is in zijn  bek. Lees verder…

Wat kan ‘buiten-zijn’ toch verfrissend, verhelderend en vernieuwend werken. Het geeft ons nieuwe impulsen en nieuwe invalshoeken over zaken die ons bezighouden. Ik kan achter mijn bureau blijven zitten en staren naar een leeg Word-document, maar de inspiratie blijft uit. Ik zit dan te piekeren en mezelf te pushen dat er iets uit m’n hoofd moet komen. Vaak lukt dat maar in zeer beperkte mate. Wat dan komt is zeker niet origineel of verrassend. Het is bijna een marteling om er toch iets van te maken. Het ‘buiten-zijn’ doet daarentegen wonderen. Het brein maakt zich dan blijkbaar los van de verstarring van de ratio. Lees verder…

Elke morgen als we in Bergen zijn staan we bijtijds op, zo ongeveer kwart voor acht, en zetten onze honden achter in de auto. We doen een paar boterhamzakjes in onze zakken en rijden naar het strand dat op ongeveer zes km van ons vandaan ligt. We hebben Donna, een bijna 12 jaar oude, maar nog zeer vieve blonde labrador, Bommel, 3 jaar oud, ook een labrador maar dan bruin, een stevige doerak en tenslotte Saartje, onze nieuwste aanwinst, nu 1jaar, een speelse en slimme Jack Russell, die onafscheidelijk van Bommel is. Lees verder…

De zomer is in volle glorie aanwezig. De warmte , soms zelfs de hitte, en de onvermijdelijke onweersbuien in de avond , brengt ons in andere sferen.  Nederland zindert, de voetbalkoorts heeft ons dat speciale gevoel van verbondenheid met elkaar gegeven. Het is mooi te zien hoe een sportteam zo’n enorme energie en gevoel van eenheid kan ontketenen in een gehele natie en ver daarbuiten, zelfs als ze op het laatste moment verliezen.

Ik vraag me dan af: hoe ontstaat zoiets. Ergens , op een bepaald moment, wellicht in een bepaalde setting is die geest aangewakkerd. Minuscuul klein, een vonk, in een klein  flitsje, misschien niet eens bewust, ontstaat een kiem en die brengt een kettingreactie teweeg eerst in het team zelf en vervolgens slaat het over naar de supporters en dan naar de hele samenleving en het groeit en groeit. Die kiem kan een enkel woord geweest zijn op het juiste moment, een gebaar, misschien wel een moment van stilte. Het is net als de trilling van de vleugel van een kolibrie in het Amazonegebied die kan uitgroeien tot een overweldigende orkaan in het Caribische gebied. Lees verder…